I nordenden av Vigdesjå tøygjer seg ein øyre nordover mot skogkanten oversådd med store og små steinar i jordskorpa. -- Ut mot tjønni er det meir myraktig og her har det vore råd å dyrka.

Hesteskodiket var plass under Heggtveit. Namnet vil dei påstå skriv seg frå svartedaudens tid. Ein mann som var på leiting etter folk i desse utdøydde område, fann her hovslag i søyla etter ein hest. -- Det minner om den nyspikka staven i Stavdal i Dalane. Mangt tyder på at husi stod fyrst i sudhalli -- i Vigdesiåplassen -- som no er nesten attgrodd og borte. Seinare er husi flutt nordpå sletta ved vegen. Der var elles ein plass som heitte Harnes som det enno syner stogetuft etter. Sigrid Harnes lever i minnet av gamle folk endå.

Hesteskodiket var liksom ein samlingstad her på Br.bergskogen. Her fekk dei husrom både fant og fagnakar og her møtte dei om våren med krøteri som skulle til fjells og her skilde dei utatt så kvar fekk sitt om haustane. Det var trøer på Hestskodiket. No står garden på det næraste øyde -- endå husi vert haldne ved like. Det er Margit Sveinsdotter g.m. Petter Hogsrud som eig det -- og sonen Eivind har tilsyn med garden.

Elles budde Eivind Høyesson Hestskodiket og Guro Sveinsdotter her i 1850 åri. Han kjøpte innåt Kyrdalen 1861. Dei hadde 4 gutar ‏(Svein, Høye, Bjørn og Jørgen d. 1884)‏.

NB. 1793, Anne Kristine, d. 6 år. Gjermund Sveinsson Hestskodike far.

Vigdesjå nemndt i bisp Jens Nilssens visitasbøker 1595. -- Namn etter ein som drukna i dette vatnet ‏(bisp?)‏ og vatnet innvigt til gravstad. Vigdesjåvisa ‏(av H. G. Heggtveit?)‏