Efter Barnefaderens Begjering bevidnes herved, at han for mig baade skriftlig og mundtlig har paastaaet ikke at vere Barnets fader, om han end ikke kan sige sig fri for at have legemlig Omgang med Barnemoderen, han angiver som Grund til, at han gik ind paa at betale et meget betydelig Oppfostringsbidrag, at han ikke vilde stevnes for retten.

Den blei oppretta som ein overgangsordning for å skaffe lærare til småskulen.
Kommunane hadde ifylgje lova ikkje mynde til å gje lærare med prøva fast tilsetjing, men dei kunne ha vikariat.

Ho har vore mykje ute, so ho visste so godt korleis alt skulle vere, - og kanskje og korleis folk vilde at ho skulde vere. Og nettop på den måten ho tok livet, visa ho at ho heva seg over folkemeiningane og vilde leve og innrette seg som det passa for hennar.
Ho fylgde levande med i alt som hende, både i dei neraste krinsane og ute i verdi. Ho likte å treffe folk og røa med - og gildt var det å tale med Kristine.
Ho kunde få sagt det! Og det var nokon som kanskje vilde halde ho til beste, fekk dei råkande svar at det var dei som fekk skammi.
Og korleis hev ho ikkje stridt og streva! Kva har ho ikkje lagt ned på Neirbø i arbeid og kostnad. Ho fekk dyrka opp heile plassen so den stod som ein hage.
Seg sjølv unte ho mest ingen ting, men sleit og streva og sparde so ho ikkje nokon gong skulde bli til byrde for nokon.
Trass i at det kanskje var noko som stikk i auga, me måtte høgakte Kristine.
At ho fekk so brå og smertelaus bortgang, kan me berre glede oss over for det var nettop etter Kristines ynskje. Og si gode barnetru passa ho godt på.
Med eit siste farvel og takk for alt, vil me ynskje fred og signing over Kristine Neirbøs minne.